เว็บรับซื้อหมา

ต้องการหมาพันธุ์ดีดี

วันจันทร์ที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2553

แนะนำตัว

สวัสดีผมชื่อเจษฎ์

เขียนโดย เจษฎ์ ยางนอก ที่ 18:17 ไม่มีความคิดเห็น:

ส่งอีเมลข้อมูลนี้BlogThis!แชร์ไปยัง X แชร์ไปที่ Facebook แชร์ใน Pinterest

บทความที่ใหม่กว่า หน้าแรก

สมัครสมาชิก: ความคิดเห็น (Atom)

สมัครสมาชิก

บทความ

Atom

บทความ

ทุกความคิดเห็น

Atom

ทุกความคิดเห็น

ผู้ติดตาม

คลังบทความของบล็อก

► 2011 (2)
- ► พฤศจิกายน (1)
- ► พฤษภาคม (1)

▼ 2010 (1)
- ▼ ตุลาคม (1)
  - แนะนำตัว

เกี่ยวกับฉัน

เจษฎ์ ยางนอก

ดูโปรไฟล์ทั้งหมดของฉัน

โกลเด้น

กำเนิด โกลเดน รีทริฟเวอร์

โกลเดนถือกำเนิดมา เมื่อหลายร้อยปีก่อน ที่สก๊อตแลนด์ ประเทศอังกถษในศตวรรษที่ 19 ซึ่งเกิดจากความต้องการในการหาหมาที่สามารถนำสัตว์อย่างนกเป็ดน้ำกลับมา ในการล่าสัตว์ได้ทุกสภาพทั้งบนบกและในน้ำ ทุกสภาวะภูมิอากาศ โดยมีการผสมอย่างเลือกสรร ทั้งข้ามพันธุ์ (Outcross breeding) และ สายเดียวกัน (Linebreeding) ของหมาหลายสายพันธุ์

ในปี 1865 ลอร์ดทวีทเมาท์ (Tweedmouth) ซึ่งชอบล่าสัตว์เป็นชีวิตจิตใจ ต้องการหมาที่สามารถนำสัตว์ที่ล่าที่บอบบางเช่นนกเป็ดน้ำ กลับมาในสภาพที่ดีและสมบูรณ์ไม่ถูกฉีกเป็นชิ้นๆ สะเทินน้ำสะเทินบก ว่ายน้ำเก่ง โดยได้มีการผสมข้ามพันธุ์หลายสายพันธุ์ระหว่าง เลสเซอร์ นิวฟาวด์แลนด์ (lesser Newfoundlands) ที่มีขนหยักศก กับ ทวีทวอเตอร์สเปเนียล (Tweed Water Spaniel) ที่เป็นที่รู้กันว่ามีความเป็นเลิศทางน้ำ และไอริชเซทเลอร์ (Irish Setter) ที่มีแผงขนยาวและมีสัญชาติญาณการล่าสัตว์ ส่วนสายเลือดบรัดเฮาท์ (Bloodhound) ที่มีสีเหลืองทอง (sandy-colored) ได้ถูกเพิ่มเติมสายพันธุ์ในเวลาต่อมาภายหลัง ได้มาซึ่งความสามารถ คุณลักษณะและสีที่สวยงาม

ในปี 1903 the Kennel Club of England ได้จดทะเบียนเป็นครั้งแรกในชื่อ แฟลท-โคท-โกลเดน (Flat-Coats-Golden) ซึ่งต่อมาในปี 1911 ได้แยกสายพันธุ์เป็น เยลโล่ทรือโกลเดน รีทริฟเวอร์ (Yellow or Golden Retrievers) ซึ่งคำว่า เยลโล่ไม่เป็นที่นิยมเรียก และถูกละไว้ เป็น โกลเดน รีทริฟเวอร์ (Golden Retrievers) ดังเช่นปัจจุบัน

ในอเมริกา โกลเดนตัวแรกได้นำเข้ามาในปี 1890s โดยลูกของลอร์ดทวีทเมาท์ โกลเดน รีทริฟเวอร์ คลับ (Golden Retriver Club of America GRCA) ได้รับรู้การจดทะเบียนโกลเดน รีทริฟเวอร์ โดยอเมริกัน เคนแนล คลับ (American Kennel Club AKC) ได้ขึ้นทะเบียนโกลเดน รีทริฟเวอร์ตัวแรกไว้ในเดือนพฤศจิกายนของปี 1925 โดยในปี 1932 ได้ขึ้นทะเบียนโกลเดนไว้น้อยกว่า 150 ตัวหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 แต่ในปี 98 โกลเดนมากกว่า 65,000 ตัวได้รับการจดทะเบียน ซึ่งในแต่ละปีจะมีจำนวนมากกว่า 22,000 ตัวที่มาจดทะเบียนไว้กับ AKC หากดูลักษณะนิสัยและความสง่างาม ไม่ต้องสงสัยเลยว่าทำไมโกลเดนจึงเป็นหมาที่ได้รับความนิยมได้อย่างรวดเร็วเช่นนี้

ผู้เพาะพันธุ์

ไม่ว่าจะตั้งเป้าหมายการเป็นเจ้าของโกลเดน แตกต่างกันอย่างไร เช่นต้องการเพื่อประกวด หรือแค่ต้องการเลี้ยงเป็นเพื่อนเล่น ความสำคัญอันดับแรกคือต้องสามารถแยก บรีดเดอร์ที่ดี ออกจาก บรีดเดอร์ที่เลวออกจากกันให้ได้ การที่ได้ลูกหมามาเลี้ยงและประกวดเป็นแชมป์โดยความบังเอิญนั้น มีความเป็นไปได้เป็นศูนย์ ทั้งนี้จะต้องเกิดจากสายพันธุ์ที่ได้รับการผสมอย่างใคร่ครวญผ่านการดูแลอย่างถูกต้องจากผู้ที่มีความรู้และศึกษาอย่างเชี่ยวชาญจริงๆเท่านั้น

ใครๆที่ผสมพันธุ์หมาได้ก็เป็นบรีดเดอร์ได้ จริงๆแล้วความหมายคือเพื่อ พัฒนาสายพันธุ์ให้ดียิ่งขึ้น กำจัดข้อบกพร่องให้หมดไป

ชื่อที่ใช้เรียกผู้เพาะพันธุ์ มีศัพท์ที่ใช้ทั่วไปดังนี้

พัพปี้มิล (Puppy Mills) หรือโรงงานผลิตลูกหมา

ผสมเพียงเพื่อให้มีจำนวนมากเข้าไว้ โดยมากจะซื้อพ่อพันธุ์และแม่พันธุ์ที่มี เพ็ดดีกรี (Petdigree) มาผลิตจำหน่ายแล้วโฆษณาว่า มีสายเลือดแชมป์ ซึ่งโดยปู่ของปู่หนึ่งใน 15 ตัวนั้นๆอาจเป็นจริง ลูกหมาที่ผลิตมาจะถูกทิ้งเป็นจำนวนมากเนื่องจากคุณภาพต่ำและไม่เป็นที่ต้องการ เป็นการทำลายสายพันธุ์อย่างยิ่ง

แบคยาร์ด บรีดเดอร์ (Backyard Breeders) หรือผู้เพาะพันธุ์หลังบ้าน

โดยเป็นมือสมัครเล่น ผลิตออกมาน้อย ด้วยคิดว่าจะดีกว่า ที่สำคัญคือไม่รู้หรือละเลยไม่ศึกษาถึงมาตรฐานสายพันธุ์ให้เข้าใจอย่างถ่องแท้

เรดปอนซิเบิล บรีดเดอร์ (Responsible Breeders)

เป็นผู้เพาะพันธุ์ที่มีความรับผิดชอบ ผลิตลูกหมาที่มีคุณภาพสูง เป็นที่ต้องการโดยทั่วไป คุ้นเคยกับคุณลักษณะมาตรฐานสายพันธุ์อย่างถ่องแท้ ไม่ผลิตลูกหมาที่มีข้อบกพร่องจากมาตรฐานสายพันธุ์โดยเด็ดขาด

การเลือกลูกหมา

เป็นการยากที่จะเลือกลูกหมาแต่เล็กๆแล้วเมื่อโตขึ้นมีคุณลักษณะถูกต้องตามมาตรฐานสายพันธ์ุ นอกจากจะซื้อตอนโตแล้วเท่านั้น ซึ่งการซื้อจากบรีดเดอร์ที่ดีก็จะรับรองได้ระดับหนึ่ง การที่ต้องอาศัยคำแนะนำจากบรีดเดอร์นั้นๆ จำเป็นต้องอาศัยความเชื่อใจอย่างมาก จึงต้องพิจารณาจากความน่าเชื่อถือของบรีดเดอร์นั้นๆเป็นสำคัญ

ทั้งนี้ต้องไม่สับสนกับคำว่าหมาที่ดี เพราะแม้หมาอาจไม่มีคุณลักษณะที่ถูกต้อง แต่ทุกตัวก็เป็นหมาที่ดีได้ ยังคงความน่ารัก ความซื่อสัตย์ และความรักเจ้าของได้ครบถ้วนเช่นกัน

การเลือกลูกหมาที่ดีจริงๆแล้วขึ้นอยู่กับความพึงพอใจเป็นหลัก บางครั้งก็ตัดสินใจไม่ได้ง่ายนักเพราะอยากได้ไปทั้งหมดทุกตัว รักพี่เสียดายน้อง อย่าให้หมาเลือกเราแต่เราเลือกหมาดีที่สุด อายุลูกหมาที่เหมาะสมคือ 2 เดือนขึ้นไป ยิ่งโตก็จะยิ่งสังเกตลักษณะได้ถูกต้องแม่นยำมากขึ้น

ทั้งนี้เมื่อได้รับคำแนะนำที่ถูกต้องของโกลเดนเช่นลักษณะทางกายภาพจากบรีดเดอร์ที่ดีแล้ว ก็ถึงเวลาที่ต้องตัดสินใจโดยมีข้อพิจารณาดังต่อไปนี้

ก่อนอื่นลูกหมาต้องมีสุขภาพแข็งแรง ร่าเริง ไม่เหงาหงอย มีลักษณะเป็นมิตรกับคน ขนต้องแลดูเป็นเงา ตามีแววสดใส อยากรู้อยากเห็น
ตรวจสอบลักษณะที่สำคัญด้วยตัวเองอีกครั้งเช่นฟัน จมูก หู มือ เท้า หาง อัณฑะ อวัยวะเพศ ลักษณะการยืน ขนสีขนของลูกหมาจะจางและจะเข้มขึ้นเมื่อโต โดยสีที่โคนหูจะเป็นจุดสังเกตว่าเมื่อโตเต็มที่จะมีโทนสีเช่นไร
พ่อและแม่มีส่วนสำคัญอย่างมากที่จะถ่ายทอดลักษณะนิสัย โดยเฉพาะแม่ว่ามีอุปนิสัยต่อคนอย่างไร เป็นมิตรมั้ย แสดงอาการกลัว หวาดผวาบ้างมั้ย
ต่อมาก็ต้องตรวจสอบ ใบเพ็ดดีกรี ซึ่งหากต้องการประกวดจะต้องออกให้โดย สมาคมพัฒนาพันธุ์สุนัข (ประเทศไทย) The Kennel Club of Thailand โดยจะมีข้อมูลของหมาบอกวันเดือนปีเกิด ชื่อจดทะเบียน ชื่อเจ้าของ ชื่อผู้ผสมพันธุ์หรือบรีดเดอร์ สายพันธุ์ของพ่อและแม่ย้อนหลัง

ปั๊ก

ปั๊ก จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี ปั๊ก ชื่อ ชื่ออื่น ชื่อเล่น ถิ่นกำเนิดของสายพันธุ์ ถิ่นกำเนิด ประเทศจีน มาตรฐานสายพันธุ์ น้ำหนัก 6.4 - 8.2 กิโลกรัม ส่วนสูง 10 - 11 นิ้ว ลักษณะขน ขนสั้นเกรียน เป็นมัน ไม่ปุกปุย สีขน สีน้ำตาลแบบลูกวัว สีเงินหรือสีดำ จัดอยู่ในกลุ่ม กลุ่มสุนัขพันธุ์เล็ก จัดอยู่ในประเภท หมาปั๊ก Puggy ตูบหน้าบี้...จอมทะเล้น (Dogazine) ในปัจจุบัน คงไม่มีใครที่ไม่รู้จักสุนัขสายพันธุ์ปั๊กเป็นแน่ เนื่องด้วยกระแสความนิยมในสุนัขสายพันธุ์นี้ที่เริ่มมีมากขึ้นอย่างต่อเนื่อง จะด้วยอุปนิสัยน่ารักน่าเลี้ยงก็ดี หรือจะด้วยรูปร่างหน้าตาที่เป็นเอกลักษณ์ มองอย่างไรก็ไม่เบื่อ ชวนให้หัวเราะแล้วอารมณ์ดีทุกคราที่มองปั๊กน้อย สิ่งเหล่านี้ ล้วนแล้วแต่เป็นเหตุผลที่ทำให้คนไทยหันมาเลี้ยงสุนัขพันธุ์นี้มากขึ้นตามลำดับ ด้วยความร่าเริงที่ไม่เหมือนใคร หน้าตาแลดูฉงนปนทะเล้น และอารมณ์ดีอยู่ตลอดเวลา ทำให้ปั๊กไม่เพียงแต่เป็นที่นิยมเลี้ยงในประเทศไทยเท่านั้น หากแต่ยังแพร่หลายมากขึ้นทั่วโลกอีกด้วย มาตรฐานสายพันธุ์ ถิ่นกำเนิด ประเทศจีน กลุ่ม Toy หัว หัวกะโหลกมีลักษณะกลม ขนาดใหญ่ หนังบริเวณหน้าผากมีรอยย่นมาก หู ขนาดเล็ก ใบหูค่อนข้างบาง มีหู 2 ชนิด คือหูตูบแบบบูลด็อก และหูพับแบบลูกกระดุม แต่จะนิยมหูพับมากกว่า ตา ดวงตากลมโต สีเข้ม ปากสั้น รูปทรงสี่เหลี่ยมจตุรัส กรามล่างจะยื่นออก จมูก สั้น สีด ฟัน ขบกันแบบกรรไกร ลำตัว สั้น หลังตรง ล่ำสัน และมีกล้ามเนื้อแข็งแรง คอ สั้น โค้งเล็กน้อย อก กว้าง ขา ขาหน้าเหยียดตรง เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ ความยาวปานกลาง เท้าไม่กลมเหมือนเท้าแมว เล็บสีดำ หาง หางชี้ขึ้นด้านบน แต่ลักษณะม้วนเป็นวงจนติดบั้นเอว หากม้วนได้ 2 รอบ ถือว่าเป็นลักษณะที่สมบูรณ์ ขน สั้นละเอียดเป็นประกาย ไม่ปุกปุย สี สีน้ำตาลแบบลูกวัว สีเงิน หรือสีดำ มีาร์คกิ้งสีดำที่หน้าและใบหู ขนาด สูง 10-11 นิ้ว น้ำหนัก 6.5 - 8.2 กิโลกรัม การเดิน และการวิ่ง คล่องแคล่ว ปราดเปรียว ลักษณะที่ถือว่าบกพร่อง หัวกะโหลกเล็ก ช่วงปากยาว ตาเล็ก รอยย่นเห็นไม่ชัด ช่วยชีวิตเฉลี่ย 12 - 14 ปี 7 ก้าวเดินตามรอยเท้า... หมาปั๊ก ก้าวที่ 1 : กว่าจะมีวันนี้ สุนัขพันธุ์ปั๊กเป็นสุนัขที่เก่าแก่สายพันธุ์หนึ่ง มีกำเนิดมาจากประเทศจีนมาตั้งแต่ 400 ปี ก่อนคริสตกาล ในสมัยโบราณนิยมเลี้ยงไว้ในวัดจีน ต่อมาเริ่มมีการนำออกไปยังสถานที่ต่าง ๆ ก่อนจะเริ่มแพร่หลายไปยังหลาย ๆ ประเทศในแถบทวีปยุโรป ในประเทศฮอลแลนด์ สุนัขสายพันธุ์ปั๊กได้รับการยอมรับ และให้เกียรติเป็นอย่างมากเนื่องจากในอดีตมีสุนัขพันธุ์นี้ตัวหนึ่ง เคยช่วยชีวิตของเจ้าชายวิลเลียม โดยการเตือนให้พระองค์ทรงทราบว่าทหารของกองทัพของสเปนได้แอบลอบเข้ามาใกล้แล้วนั่นเอง ส่วนในประเทศฝรั่งในปี ค.ศ.1790 พระมเหสีของนโปเลียน ผู้นำประเทศฝรั่งเศสในยุคนั้นได้ซ่อนจดหมายไว้ที่ปลอกคอของปั๊ก แล้วให้มันนำไปแจ้งข่าวสารต่อนโปเลียน เพื่อบอกกับนโปเลียนว่าพระนางถูกจับขังไวที่ Les Carmes จากวีรกรรมทั้งหลายทั้งมวลเหล่านี้เอง ทำให้สุนัขพันธุ์นี้เริ่มเป็นที่นิยมกันมากขึ้น ก่อนจะถูกพัฒนาสายพันธุ์จนกลายเป็นรูปแบบของปั๊กที่สมบูรณ์แบบในประเทศอังกฤษ ต่อมา ปั๊ก เริ่มเป็นที่นิยมในประเทศอังกฤษมากขึ้น แต่จากจำนวนของสุนัขในกลุ่มทอยอื่น ๆ ที่ทวีจำนวนขึ้น ทำให้ความนิยมในตัวปั๊ก เริ่มลดลงตามลำดับ จนเกือบจะสูญพันธุ์ไปจากประเทศอังกฤษ ซึ่งในขณะนั้นเองพระเจ้าจอร์จที่ 3 ได้ทรงนำเข้าปั๊กจากประเทศฮอลแลนด์และออสเตรีย ทำให้เขาสามารถช่วยดำรงสายพันธุ์ปั๊กไว้ในประเทศอังกฤษมาจนถึงปัจจุบัน ก้าวที่ 2 : ลักษณะทั่วไปของ หมาปั๊ก ปั๊ก เป็นสุนัขพันธุ์เล็ก มีขนาดร่างกายเล็กปานกลาง หน้าสั้นและย่นแลดูทะเล้นน่ารัก ใบหูพับตก และมีขนสั้นเกรียน หางมีลักษณะบิดเป็นเกลียวชี้ขึ้นม้วนจนเป็นวงติดกับบั้นเอง ถ้าหางหางม้วนได้ถึงสองตลบจัดว่าเป็นลักษณะที่สวยสมบูรณ์ที่สุด หายใจและกรนเสียงดัง สำหรับสัดส่วนของ หมาปั๊ก ถูกผสมพันธุ์ออกมาจนได้รูปร่างที่กะทัดรัดเป็นสี่เหลี่ยมจัดตุรัส ตัน และมีกล้ามเนื้อที่แข็งแรง หัวมีลักษณะเป็นสี่เหลี่ยมจัตุรัส ชิดขึ้นเล็กน้อย ตากลมยื่นออกมาแลดูอ่อนโยน มีสีดำเป็นประกาย หูสั้นตกลงข้างหัว มีความนุ่มคล้ายกำมะหยี่ คอสั้นโค้งเล็กน้อย ขาหน้าเหยียดตรง มีขนสั้นละเอียดเป็นประกาย มีสีเหลืองแอปริคอท มีมาร์คกิ้งสีดำที่หน้าและใบหู สุนัขพันธุ์นี้เป็นที่นิยมเลี้ยงกันมากในปัจจุบัน เนื่องจากมีนิสัยน่ารัก ถึงหน้าตาของเขาจะดูเหมือนคิดมากไปสักหน่อย แต่ถ้าได้ลองเลี้ยงแล้วจะหลงใหลไม่รู้ตัว เพราะความอ่อนโยนของมัน ข้อควรระวังในการเลี้ยงคือสภาพอากาศที่ร้อน ปั๊กจะทนไม่ค่อยได้ ถ้าทนไม่ไหวอาจเป็นลมแดดได้ และถ้าอากาศเย็นควรให้อยู่ในที่อุ่น ๆ หรือหาเสื้อมาสวมให้เพื่อป้องกันไม่ให้เป็นหวัด ก้าวที่ 3 : เกาะติดนิสัย หมาปั๊ก ธรรมชาติของ หมาปั๊ก จะเป็นสุนัขที่มีลักษณะเป็นมิตร ปราดเปรียว ว่องไว อารมณ์ดี อยากรู้อยากเห็น ชอบเข้าสังคม มีความนุ่มนวล แต่บางครั้งอาจมีความตื่นตัวและมีพละกำลังในการเล่นมาก ไม่ชอบทะเลาะเบาะแว้งกับสุนัขตัวอื่น ๆ มีความซื่้อสัตย์ต่อเจ้าของ ชอบพบปะทักทายกับคน ไม่ว่าจะเป็นเจ้าของหรือคนแปลกหน้า มีความฉลาดในระดับปานกลาง แม้จะเป็นสุนัขสายพันธุ์ที่ชอบเข้าสังคม แต่ปั๊กก็เป็นสุนัขที่มีความเป็นตัวของตัวเองสูง ดื้อรั้น แต่เข้มแข็ง มันมีนิสัยชอบเอาชนะ และเด็ดเดี่ยวมากพอตัวทีเดียว ก้าวที่ 4 : ความต้องการการดูแลเอาใจใส่ โดยส่วนมากสุนัขพันธุ์นี้จะขี้เกียจ หากปล่อยให้อยู่ตามลำพังหรือไม่มีอุปกรณ์ฝึกเขา จึงควรพาเขาไปเดินเล่นหรือเล่นเกมโยนของไปให้เขาเก็บทุกวัน แต่อย่าให้เขาออกกำลังกายหนัก ๆ ในช่วงที่มีอากาศร้อน หรือหลังกินอาหารเสร็จ แม้สุนัขพันธุ์นี้จะไม่ต้องการการดุแลเสริมสวยให้ยุ่งยากมากนัก แต่ก็จำเป็นต้องได้รับการรักษาความสะอาดทุกวัน อีกทั้งการดูแลเอาใจใส่ในเรื่องของการออกกำลังกาย ก็เป็นสิ่งสำคัญ ถึงแม้ปัก๊กจะไม่ใช่สุนัขที่รักกีฬา แต่การพาเขาไปออกกำลังกายให้พอเพียง ก็จะช่วยให้เขาไม่อ้วนและกลายเป็นสุนัขที่เฉื่อยชาจนเกินไป ก้าวที่ 5 : ผู้เลี้ยงที่เหมาะสม เจ้าของที่สมบูรณ์แบบของ หมาปั๊ก จะต้องมีอุปนิสัยอ่อนโยน คอยดูแลเอาใจใส่เขา เหมาะมากสำหรับเจ้าของที่ชอบความสงบเงียบ และคนที่ต้องการสุนัขที่เลี้ยงไม่ยาก สำหรับบ้านที่มีพื้นที่เพียงเล็กน้อย ผู้ที่อาศัยอยู่ในหอพักหรือคอนโดมิเนียมก็สามารถเลี้ยงปั๊กได้อย่างสบาย ๆ เนื่องจากรูปร่างที่เล็ก ไม่ใหญ่เทอะทะ ทำให้ปั๊ก ไม่ต้องการพื้นที่เลี้ยงดูมากนัก ก้าวที่ 6 : ข้อควรระวัง เนื่องจากรูปทรงของตาและใบหน้าทำให้สุนัขสายพันธุ์นี้มีแนวโน้มที่จะเกิดการบาดเจ็บที่ตาได้ง่าย ถ้าปั๊กของคุณกำลังถูตาอยู่ กระพริบตาถี่ ๆ มีน้ำตาไหลมากเกิน หรือตามีการเปลี่ยนสีไป ควรปรึกษาสัตวแพทย์ของคุณโดยทันที และการที่เป็นสุนัขจมูกสั้น เขาจึงมักมีปัญหาเกี่ยวกับเพดานปากอ่อน จึงจำเป็นต้องตรวจสอบอยู่เสมอ นอกจากนี้ ปั๊กยังมีความเสี่ยงที่จะอ้วนได้ง่าย ดังนั้น การควบคุมปริมาณอาหารและการออกกำลังกายจึงเป็นสิ่งจำเป็น โครงสร้างกะโหลกศีรษะที่สั้น ส่งผลให้ปั๊ก มักมีปัญหาระบบทางเดินหายใจส่วนต้น โดยเฉพาะเมื่ออยู่ในพื้นที่ที่มีอุณหภูมิสูงหรือภายหลังการออกกำลังกายอย่างหนัก จึงควรหลีกเลี่ยงการออกกำลังกายที่มากเกินไป และการเลี้ยงดูในสถานที่ที่มีอุณหภูมิสูง ก้าวที่ 7 : โรคและความผิดปกติที่พบได้ ความผิดปกติต่าง ๆ ของนัยน์ตา เช่น หนังตาม้วน โรคตาแห้ง กระจกตาอักเสบ แผลหลุมบริเวณกระจกตา ความผิดปกติของระบบทางเดินหายใจ ได้แก่ กลุ่มอาการผิดปกติของท่อทางเดินหายใจส่วนต้น ในสุนัขสายพันธุ์ที่มีใบหน้าสั้น ระบบทางเดินสืบพันธุ์ ได้แก่ ภาวะคลอดยาก เนื่องจากขนาดหัว และช่วงไหล่ของลูกสุนัขมีขนาดใหญ่นั่นเอง

หน้าต่างรูปภาพ ธีม. ขับเคลื่อนโดย Blogger.